بخش کوتاهی از خاطرات آزاده یزدی، قاسم قناعتگر. اگر چه در حرم مطهر امام علی(ع) و به هنگام وضو گرفتن آب نوشیده بودم، ولی با ورود به کربلا، تشنگی شدید و غیرمنتظرهای به سراغم آمد. ـ عطش، عطش... آب، آب... عطش، عطش... گویی زمین و آسمان شهر، به فغان آمده بود. حس غریبی بود! آرامشی که در نجف داشتم، در آستانهی ورود به کربلا، به یک نوع بیقراری و از خود بیخود شدن، تبدیل شده بود! به ادامهی مطلب بروید...

بالاخره پس از دوسال، نگارش خاطرات دوست و برادر عزیزم، آقای قاسم قناعتگر به اتمام رسید. این اولین کار من در زمینهی نگارش خاطره است. باید اقرار کنم که کار مشکل و زمانبَری بود. اینکه به خاطرات جستهوگریختهی عزیز آزادهای بعد از حدود بیستوشش سال نظم و ترتیب بدهی و حلقههای مفقوده یا فراموش شدهی آن را بر اساس شواهد بازسازی کنی و... واقعاً دشوار است و عرقریزان روح. در هر صورت با یاری خدا کار تمام شد و این توفیق نصیب من گردید تا ایام سراسر حماسه و رشادت عزیزان آزاده را با تمام تلخیها و مرارتهایش، به رشتهی تحریر در آورم و در خاطر ادبیات دفاع مق

أبوكفاح الشامی، ریش بلند و حناییاش را خاراند. لبخند موذیانهای زد و با مکثی طولانی گفت: مژده باد بر شما الطاف کریمهی خلیفه مسلمین ابوبکر البغدادی... و به نوبت در چهرهی ابراهیم و یونس و حسین خیره ماند. آنوقت تکچشم سبزش برقی زد و ادامه داد: به فرمودهی ایشان، شما مختارید از این سه گزینه، یکی را انتخاب کنید! قهقههای زد و درحالیکه انگشتهایش را یکییکی بازمیکرد، فریاد کشید: 1- زندهزنده سوزانده شدن 2- در آب خفه شدن 3- ذبح شدن ابراهیم به یونس نگاه کرد و یونس به حسین و... حسین به هردو... و هر سه، رو به آسمانِ غبارآلود لبخند زدند...